Πύργος

Παρά τις προηγούμενες
αποτυχημένες προσπάθειες
έχτισα έναν πύργο
που έφτανε τον ουρανό.

Κάθε του σκαλοπάτι
ένα σημείο γνώσης,
που τίποτα δε μπορεί να αλλοιώσει
παρά μόνο ο χρόνος

Το τελευταίο δωμάτιο
μόνιμα καλυμμένο
από ένα σύννεφο
ώστε να μην το βλέπει κανείς

Μονάχα εγώ
γνώριζα την ύπαρξη του
και πάντα κατέφευγα εκεί
τις ευάλωτες ώρες

Είπα να κρυφτώ
από κάθε άστρο και ξημέρωμα
που η ομορφιά του θυμίζει τη δική σου
όμως αμέλησα τις σκέψεις

Δρόμος

Οδικά σήματα
κατευθείνουν χαμένους οδοιπόρους
στο δρόμο της καταστροφής
του μικρόκοσμου τους.

Σπάνε τη γυάλα
και από μέσα ξεπηδούν ζητιάνοι
που ψάχνουν, μέσα στα γαλήνια μάτια τους,
σημάδια.

Σφίγγουν τα χέρια
και ορκίζονται να χαθούν μαζί.
Γυρνούν θαλάσσιους ορίζοντες
ζητώντας στεριά.

Χτυπούν στην άγνοια
και βρίσκουν μίσος.
Κρυμμένο σε κόκκινα σύννεφα
που προσφωνούν σκοτάδι. 

Φιγούρες

Σταματάω το φως
και εκθρονίζω τις αγγελικές φιγούρες
Δεν τις χρειαζόμαστε πια
Διότι ο κόσμος,
πλέον αρκετά τυχερός,
κατέχει τη δική σου.

Σπασμένα τα αγάλματα τους
αποθηκεύτηκαν στο υπόγειο
Μαζί με τις σκέψεις
και τις σκιές των ποντικών,
τα απομεινάρια θαρραλέων ανθρώπων,
που τραπηκαν σε φυγή
προσπαθώντας να κρυφτούν
μη ανεχόμενοι το φως
μιας νέας μέρας.

Κύκλος

Ένας ψεύτης φωνάζει πως είναι χαρούμενος
Οι φωνές του καταλήγουν σε μια τρύπα στο έδαφος
Είναι η ίδια που φρουρεί τους βασιλείς,
τα σύννεφα, το σκοτάδι και ότι άλλο προξενεί φόβο.

Χίλια χρόνια αργότερα,
λίγες σταγόνες νερό τρυπούν το βράχο
Γίνονται ποταμός και κυλούν υπόγεια
μέχρι να φτάσουν τα κρυμμένα τους κρίματα

Ξεπλένονται στις ρίζες των δέντρων
και γίνονται οξυγόνο.
Τρυπούν τα πνευμόνια μας
και ξεκινούν πάλι απ' την αρχή
Ώσπου να βρούν το σχήμα της ζωής.

Όνειρα

Δε θυμάμαι τις πρώτες μου λέξεις
τις πρώτες κινήσεις ή τις πρώτες μου φοβίες

Είμαι όμως τυχερός
γιατί θυμάμαι ακόμα το βήμα σου
Θυμάμαι τη μυρωδιά και τον ήχο των σκέψεων σου
και ας είναι όλα δημιούργημα
της πιο αναίσθητης νυχτερινής μου σιωπής

Φοβάμαι
πως ένα πρωί δε θα σε θυμάμαι.
Το όνομα σου και το πρόσωπο σου
δε θα είναι πια στο όνειρο μου
και θα χαθείς

Όπως θα χάνονταν τα δάκρυα
στο φανταστικό σου πρόσωπο

Μοίρες

Δεν ήσουν Κυριακάτικο πρωί
Δεν ήσουν καλοκαιρινή στιγμή στον ήλιο
Δεν ήσουν αίσθημα θυμού
Δεν ήσουν μίσος ή πόθος

Ήσουν μια συνεχόμενη γραμμή
Αυτή της αρμονίας της αμφισβήτησης,
της αυτοκαταστροφής και των ατέλειωτων σκέψεων
σε βραδινές στιγμές ανασφάλειας

Έτσι λοιπόν, οι μοίρες αποφάσισαν
Έλυσαν τους κόμπους σου
και έκοψαν τη γραμμή σου
Όπως κάθε άλλη φορα, δε μίλησαν ποτέ γι' αυτό ξανά

Κόσμος

Άλλαξαν οι καιροί μα η ζωή όχι
με αποτέλεσμα να μην ξέρω πως να αντισταθώ.
Φόρεσα ένα πλαστικό πρόσωπο
προσπαθώντας να είμαι κάποιος άλλος

Και τα κατάφερα!
Τώρα όλοι μ' αγαπούν
Κοιτάζουν κατάματα τη μάσκα μου
και εγκωμιάζουν το θαύμα.

Τα μάτια μου είναι γυάλινα
Διαθλούν το φως στην καρδιά μου
Θέλουν να τη δουν να ζητωκραυγάζει κ' αυτή
μπροστά στο θαύμα του γυάλινου κόσμου τους.